İnsan, mış gibi yaşamaktan yoruluyor bazen. Her şeyin hakikatli yaratıldığı bu dünyada mış gibi yapıp durdukça aldığı her nefesi habire ziyan ediyormuş gibi hissediyor. Mış gibi yaşamak berbat bir şey.
Mesela hiç de merak etmediğin halde "nasılsın" diye sormak karşındakine. Ya da nasıl olduğunu merak ettiklerine kırgın olduğun için soramamak nasıl olduklarını. Al, mış gibi yaşamak işte.
Mesela inanıyorum bir yaratan olduğuna demek. Ama kullarından istediklerine sırt dönmek. Ona saygı duyuyormuş gibi yapmak. Mış gibi yaşamak.
Mesela bir sanat eserine aşık olma derecesinde hayranlık duymak. Ama sanatçının hislerini önemsememek. Mış gibi yaşamak.
Mesela asla başlayacağına inanmadığın halde, söyleyip durursan kilo veririm sandığın o diyete başlama planı. Mış gibi bir şey o da.
Asansörde karşılaştığın komşuna saliselik sahte gülümseyişin, mış gibi yaşamak sadece.
İyi insan olduğunu söylemek ama karıncaların üstüne basıp geçmek. Mış gibi yaşamak.
Acize,horlanana,mülteciye,sokaktaki dilenciye bile, saniyelik bir acımayla bakıp geçiverişin... Merhamet değil işte o. Mış gibi yapmak sadece.
Sevgili peygamberi çok sevdiğini söylemek ama çocuklarla sohbetinde onları kendine eşit seviyede tutmadan sohbet etmek. Sünneti ıskalamak... Bak mış gibi yaptın yine.
Her yeni güne mucizevi bir şekilde uyanması tüm kainatın ve insanın ise sadece uyku sersemi oluşu o saatlerde... Gerçekten yaşamak değil de bu, mış gibi yaşamak sadece.
Daha örnekler çoğaltılabilir. Ama yetsin bu kadar. Farkındalığımız artsın dilerim. Gerçekten yaşamak güzel şey. Mış gibi değil de gerçekten yaşamak... Kalıpları kırmak gerek sadece.
Sevgiler olsun ama gerçek olsun ahali...
Fotoğraf, Florya / İstanbul
